Towarzysze wypchnęli młodą rekrutkę z helikoptera, rzekomo po to, by z niej zadrwić i dać jej nauczkę, nie wyobrażając sobie nawet, co ich czeka…
Kiedy 24-letnia Kate po raz pierwszy przybyła do bazy wojskowej, wielu myślało, że długo tu nie pożyje.
Była jedną z najlepszych absolwentek akademii wojskowej, snajperką, szybko podejmującą decyzje i nie bojącą się brać na siebie odpowiedzialności. Jednak to właśnie szybko przysporzyło jej wrogości kilku towarzyszy.
Trzech żołnierzy z jej oddziału szczególnie jej nie lubiło.
Przez kilka lat byli uważani za nieoficjalnych przywódców bazy. Nowi rekruci unikali stawiania im czoła, a niektórzy oficerowie woleli przymykać oko na ich poczynania.
Wszystko zmieniło się dwa miesiące po przybyciu Kate.
Podczas nocnej warty młoda kobieta przypadkiem zauważyła żołnierzy wynoszących sprzęt wojskowy z magazynu, aby sprzedać go za pośrednictwem znajomego.
Na początku nie mogła uwierzyć własnym oczom.
Przez kilka dni Kate zbierała dowody, zanim przekazała wszystkie informacje dowództwu.
Śledztwo potwierdziło jej zeznania.
W rezultacie jeden z sierżantów otrzymał karę dyscyplinarną, dwóm żołnierzom wstrzymano premie, a kilku innym przydzielono najcięższe zadania.
Od tego dnia ich nienawiść do niej tylko rosła.
Nazywali ją kapusiem, próbowali złapać ją przy każdej okazji i nieustannie szukali sposobu na zemstę.
Nie mogli jednak nic zrobić otwarcie.
Kilka tygodni później jednostka została wysłana na ćwiczenia w górzystym regionie.
Kilka grup miało zostać wysadzonych w pobliżu odległej bazy szkoleniowej.
Właśnie tam tego dnia zmierzał wojskowy helikopter.
Pogoda była wspaniała.
Poniżej rozciągały się góry, lasy i rozległe jezioro ukryte między klifami.
Żołnierze siedzieli wzdłuż burt samolotu, przygotowując się do lądowania.
Kate stała przy otwartych drzwiach helikoptera.
Jeden z jej wrogów co chwila wymieniał spojrzenia ze swoimi towarzyszami.
Z ich min wynikało, że coś knują.
W pewnym momencie jeden z żołnierzy podszedł do niej i uśmiechnął się szyderczo.
„Więc, bohaterko, podoba ci się służba?” zapytał sarkastycznie.
Kate nie odpowiedziała.
Potem drugi żołnierz gwałtownie popchnął ją w ramię.
Młoda kobieta straciła równowagę i omal nie wpadła w przepaść. Udało jej się chwycić jedną ręką metalową klamkę przy drzwiach.
„Co ty robisz?! Nie mam spadochronu!” krzyknęła.
Helikopter leciał dalej.
Wiatr dosłownie ją wyrywał.
Zamiast jej pomóc, mężczyźni wybuchnęli śmiechem.
„Spokojnie, nic ci się nie stanie” – powiedział jeden z nich.
Kate desperacko próbowała wdrapać się z powrotem na pokład.
Jej palce zaczynały już zsuwać się z klamki.
Wtedy jeden z żołnierzy zrobił krok naprzód i ponownie ją kopnął.
Kopniak trafił prosto w jej dłoń. Młoda kobieta nie wytrzymała dłużej. Jej uścisk puścił.
Przez sekundę zawisła w powietrzu, a potem runęła. Jej krzyk szybko zagłuszył huk łopat wirnika.
Żołnierze spojrzeli w dół i roześmiali się. Bez żalu. Jeden z nich posunął się nawet do stwierdzenia, że nikt już nie będzie się na nich skarżył przełożonym.
Byli przekonani, że wszystko skończyło się dokładnie tak, jak zaplanowali. Nikt z nich nie wyobrażał sobie, co się stanie dalej.
Upadek był straszny.
Kate spadła prosto na powierzchnię ogromnego górskiego jeziora.
Uderzenie w wodę było tak silne, że młoda kobieta straciła na kilka sekund przytomność.
Doznała licznych stłuczeń, zwichnięcia barku i kilku złamań.
Ale cudem przeżyła.
Znaleźli ją rybacy po drugiej stronie jeziora.
Natychmiast wezwali pomoc.
Kilka godzin później Kate była już w szpitalu.
Kiedy odzyskała przytomność, szczegółowo opowiedziała śledczym wszystko, co się wydarzyło.
Na początku jej towarzysze broni zaprzeczali jakiejkolwiek odpowiedzialności.
Twierdzili, że rekrut po prostu poślizgnął się przy drzwiach helikoptera.
Jednak śledztwo szybko ujawniło zupełnie inną rzeczywistość.
Na pokładzie zainstalowano kamery monitoringu.
Co więcej, kilku żołnierzy z innej jednostki było świadkami zdarzenia.
Kilka miesięcy później sprawa trafiła do sądu.
Na sali sądowej oskarżeni nie wydawali się już tak pewni siebie.
Kiedy prokurator przedstawił nagranie z helikoptera, stało się jasne, że nie będą mieli jak się usprawiedliwić.
Ale nawet wtedy nadal szukali wymówek.
Jeden z oskarżonych stwierdził, że nikt nie miał zamiaru zabić młodej kobiety.
Według niego wiedzieli, że pod helikopterem jest jezioro.
Inny żołnierz twierdził, że to był tylko nieudany żart.
Trzeci upierał się, że po prostu nie pomyślał o konsekwencjach.
Sędzia przypomniał im jednak prostą prawdę.
Osoba bez spadochronu nigdy nie powinna znaleźć się poza helikopterem w trakcie lotu, niezależnie od tego, czy jest pod nią woda, czy nie.
Każdy rozsądny człowiek rozumie, że taki upadek może być śmiertelny.
Ostatecznie trzej mężczyźni zostali uznani za winnych usiłowania zabójstwa kolegi ze studiów i nadużycia władzy.
Zostali skazani na kary więzienia.
