Rybak pociągnął za drut i wyciągnął z błota przedmiot o bardzo dziwnym kształcie. Kiedy zmył z niego brud, był w szoku, gdy zrozumiał, co to jest 😱😨
Rybak przyjechał nad brzeg wcześnie rano, tak jak robił to prawie w każdą sobotę. Niebo było już czyste, ale wokół wciąż było widać ślady wczorajszej burzy. W nocy przeszła tu silna ulewa, wiatr pchał fale prosto ku brzegowi, a morze wyrzuciło na ląd mnóstwo śmieci: kawałki desek, wodorosty, plastikowe butelki i jakieś zardzewiałe kawałki metalu.
Mężczyzna powoli szedł po mokrej glinie w gumowych butach i szukał miejsca, gdzie mógłby spokojnie postawić wędkę. Lubił łowić w ciszy, dlatego zawsze wybierał miejsca z dala od ludzi.
Wtedy właśnie zauważył dziwny szczegół. Z gęstego błota wystawał cienki kawałek drutu.
Na początku chciał przejść obok. Po burzy na brzegu jest pełno takich rzeczy. Ale coś w tym drucie wydało mu się dziwne. Wystawał prawie pionowo, jakby był do czegoś przywiązany.
Mężczyzna podszedł bliżej, pochylił się i spróbował pociągnąć go palcami.
Drut się nie poruszył.
Wtedy chwycił go obiema rękami i pociągnął mocniej. Ziemia wokół zaczęła się ruszać, ale przedmiot jakby był mocno zaklinowany w błocie.
— Co to może być… — mruknął i mocniej wbił nogi w lepką ziemię.
Pociągnął jeszcze raz. Najpierw powoli, potem mocniej. Błoto wciągało przedmiot z powrotem, jakby nie chciało go oddać. Mężczyzna czuł, jak drut przecina mu dłonie nawet przez rękawice. Kilka razy chciał już zrezygnować, ale ciekawość nie pozwalała mu przestać.
Kołysał drutem na boki, ciągnął krótkimi szarpnięciami, czasem zatrzymywał się, żeby złapać oddech.
W końcu ziemia wydała głuchy, mlaskający dźwięk. Coś ciężkiego zaczęło powoli wychodzić z błota.
Mężczyzna wykonał ostatnie, mocne szarpnięcie i znalezisko wreszcie wyskoczyło na zewnątrz. Ledwo je utrzymał, żeby znowu nie wpadło do błota.
Przedmiot miał dziwny kształt.
Cała jego powierzchnia była pokryta grubą warstwą błota, dlatego nie dało się zrozumieć, co to jest. Kształt był miejscami okrągły, miejscami kanciasty, i to wywoływało w jego głowie najgorsze myśli.
Mężczyzna poczuł zimny dreszcz na plecach.
— Tylko żeby to nie było… — pomyślał i od razu postanowił zanieść przedmiot do wody.
Podszedł do morza i zaczął ostrożnie zmywać błoto. Fale uderzały w przedmiot, a on rękami ścierał lepką glinę, próbując zobaczyć, co właściwie wyciągnął z ziemi. I kiedy rybak zrozumiał, co to naprawdę było, zamarł z wrażenia 😱😲
Najpierw pojawiła się gładka powierzchnia. Potem zarys nosa. Następnie usta. Mężczyzna zamarł.
Jeszcze trochę błota spłynęło z powierzchni i z wody spojrzała na niego znajoma twarz z kamiennymi lokami.
Wyprostował się gwałtownie i wpatrywał się w znalezisko. To była głowa pomnika Aleksandra Puszkina.
Przez kilka sekund po prostu stał w milczeniu. Jeszcze minutę wcześniej wydawało mu się, że wyciągnął z błota coś kryminalnego i już przemknęła mu przez głowę myśl, żeby zadzwonić na policję.
Teraz wydało mu się to nawet trochę zabawne.
Ktoś najprawdopodobniej wyrzucił do morza starą statuę, a nocny sztorm po prostu zwrócił głowę pisarza z powrotem na brzeg.
Mężczyzna jeszcze raz spojrzał na kamienną twarz Puszkina, ciężko westchnął i uśmiechnął się.
— No i nastraszyłeś mnie, Aleksandrze Siergiejewiczu… — powiedział i postawił znalezisko na suchym piasku.
