Temperatura 39,5°C, bolące kończyny, gardło jak poparzone papierem ściernym, głowa, która pękała, i szum w uszach.
Postanowiłem chociaż zdrzemnąć się na chwilę, otulony kocem, żeby choć na chwilę zapomnieć o tym potwornym bólu.
Wydawało się, że sen jest jedynym ratunkiem.
Na początku dręczyły mnie dziwne, intensywne koszmary – jakbym brodziła w lepkim błocie, a ktoś ciągnął mnie coraz głębiej za ramię.
Ale nagle strumień lodowatej wody chlusnął mi w twarz.
Cofnęłam się, jęknęłam, z trudem otworzyłam oczy i zobaczyłam nad sobą jakąś postać.
„Śpisz jeszcze?” – ostry, chrapliwy głos niemal dobiegł moich uszu.
To była moja teściowa.
Jej twarz – kamienna, usta zaciśnięte w cienką, niemal białą linię.
Dłonie – zaciśnięte w pięści.
Stała nade mną, jakby przyłapała mnie na czymś haniebnym.
„Wstawaj!” – niemal krzyknęła. „Goście przyjdą za godzinę!
Wszystko musi lśnić!
Posprzątajcie, nakryjcie do stołu!
Nie siedźcie tu jak leniuchy!
Chciałam coś powiedzieć, ale po prostu nie miałam siły.
Zamiast tego z trudem wstałam i próbowałam otrzeć zimną wodę z twarzy, a lekkie drżenie przebiegło mi przez całe ciało.
„Mamo… Mam 39,5°C…”
„Nie mogę nawet… podnieść głowy…” – mój głos był słaby.
Ale ona po prostu mnie odprawiła.
„Przestań! Każdy czasem choruje.
Ja też byłam chora, ale zrobiłam wszystko!
Nie waż się kompromitować przed gośćmi!”
W tym momencie coś we mnie pękło.
Jej słowa nie były po prostu okrutne – były obojętne, zimne, jak woda, którą właśnie na mnie wylano.
A potem zrobiłam coś, za co moja teściowa rozpaczliwie błagała o wybaczenie, a mnie to nie obchodziło. 😱😨
Powoli wstałam z łóżka.
Nogi mi się trzęsły, świat wirował mi przed oczami.
Ale przeszłam obok niej bez słowa.
Telefon leżał na stoliku nocnym – podniosłam go i wykręciłam numer 103, tuż przed nią.
„Halo, karetka?”
Czuję się bardzo źle… temperatura prawie 40°C, silne osłabienie, ból gardła i głowy… tak, to ten adres.
Moja teściowa wybuchnęła śmiechem, gdy to usłyszała:
„Co pani robi?
Za godzinę będziemy mieć gości!
„Będziesz mieć gości.
Ale ja mam infekcję i gorączkę.
A to moje mieszkanie”. Powiedziałam to na głos po raz pierwszy, spokojnie i wyraźnie, bez zwykłych wymówek.
Kiedy pakowałam torbę, biegała po kuchni, mamrocząc coś o „szalonej synowej”.
Ale kiedy dwadzieścia minut później przyjechała karetka, byłam gotowa.
Lekarz zmierzył mi temperaturę, zajrzał do gardła i powiedział:
„Jedziemy do szpitala.
To poważna sprawa”.
Złapałam płaszcz i przed wyjściem spojrzałam na teściową:
„Jeśli wrócę, ty i twoi goście nie będziecie tu wpuszczani.
A ty nie będziesz tu wpuszczana bez mojego pozwolenia.
Nigdy”.
Otworzyła usta, żeby coś powiedzieć, ale zamknęłam za sobą drzwi.
