Wnuk stał na krawędzi molo i uśmiechał się, jakby miał zrobić coś nieszkodliwego.
Wnuk popchnął babcię do jeziora, doskonale wiedząc, że nie potrafi pływać i boi się wody, tylko dla żartu: krewni stali obok i się śmiali, ale nikt nie mógł sobie wyobrazić, co ta kobieta zrobi, gdy wyjdzie z wody.
— Babciu, pamiętasz, mówiłaś, że nie umiesz pływać i zawsze marzyłaś, żeby się nauczyć?
Nerwowo poprawiła chustę i spojrzała na wodę. Jezioro wydawało się ciemne i zimne.
— Tak, mówiłam. Ale boję się wody. Bardzo się boję. Nie żartuj w ten sposób.
— Przestań dramatyzować, — zaśmiał się dziewiętnastoletni wnuk. — Po prostu sobie to wyobrażasz.
Zrobiła krok do tyłu, ale on był szybszy.
Lekki pchnięcie w plecy — i jej ciało straciło równowagę. Upadła, uderzyła w wodę i na chwilę zniknęła pod powierzchnią.
Kiedy wynurzyła się, w jej oczach była prawdziwa trwoga.
— Pomocy… nie mogę… — głos jej się załamał.
Próbowała chwycić deski molo, ale ręce jej się ślizgały po mokrym drewnie. Ubranie ciągnęło ją w dół, oddech był urywany. Wierzgała, połykała wodę, znów znikała pod powierzchnią.
Na molo śmiali się.
— Nagrywaj, nagrywaj, to epickie, — powiedziała synowa, trzymając telefon przed sobą.
— Babciu, no proszę, aktorka roku, — krzyknął drugi wnuk.
Jej własny syn stał z boku i krzywo się uśmiechał.
— Ona nas tylko straszy, chce uwagi, — powiedział spokojnie, jakby mówił o pogodzie.
Ponownie zanurzyła się pod wodę i na chwilę zapadła cisza. Ale kiedy wynurzyła się, kaszląc, śmiech trwał dalej.
— Dobrze, wystarczy cyrku, wyjdź już, — powiedziała zirytowana synowa.
Nikt nie podał jej ręki.
W końcu doszła do krawędzi molo, oprzeć się na łokciach i z trudem wyszła. Leżała na deskach, ciężko oddychała, woda spływała jej z włosów, usta jej drżały.
Śmiech stopniowo ucichł.
Powoli wstała. Długo na nich patrzyła, bez krzyku, bez histerii. Tylko spojrzenie bez łez i próśb.
I wtedy zrobiła coś, co ich zszokowało. 😲😱
Woda spływała z niej, sukienka przylegała do ciała, ręce drżały nie z zimna, ale z upokorzenia.
Wnuk wciąż się uśmiechał, choć już nie tak pewnie.
— Babciu, no proszę, to przecież tylko żart…
Nie odpowiedziała. Powoli wyciągnęła telefon z torby. Palce miała mokre, ale mocno go trzymała.
— Halo. Policja? Chcę zgłosić próbę morderstwa. Mam dowody. Wideo wystarczy.
Twarze natychmiast się zmieniły.
— Co robisz? — szepnęła synowa, zbledła.
— To, co powinnam była zrobić dawno, — powiedziała spokojnie kobieta.
Synowa gwałtownie się poruszyła i próbowała usunąć nagranie ze swojego telefonu.
— Teraz wszystko usuniemy i się rozejdziemy, mamo, nie rób cyrku, — wtrącił się syn.
Ale starsza kobieta była szybsza. Wyrwała telefon z rąk synowej tak gwałtownie, że nie zdążyła zareagować.
— Nawet nie próbuj, — powiedziała cicho.
Wnuk przestał się uśmiechać po raz pierwszy.
— Babciu, nie mówisz poważnie…
— Twój źle wychowany syn otrzyma karę, — przerwała i spojrzała na synową. — A ty pożałujesz, że wychowałaś takiego człowieka. Choć on po prostu wyszedł podobny do ciebie.
Syn zrobił krok do przodu.
— Mamo, przesadzasz. Jesteśmy rodziną.
— Rodzina nie popycha do wody kogoś, kto się boi i nie umie pływać, — odpowiedziała ona.
Wyprostowała się, jakby woda zmyła nie tylko brud, ale i strach.
— Jutro opróżnicie moje mieszkanie. Nie będę was dłużej utrzymywać. Nie obchodzi mnie, że nie macie pieniędzy. Jesteście dorosłymi ludźmi. Nauczcie się odpowiadać za swoje czyny.
Nikt już się nie śmiał.
— Bardzo pożałujecie swojego traktowania mnie, — powiedziała spokojnie.
W oddali już słychać było syreny.
