Mam 46 lat. Od dwunastu lat pracuję na własny rachunek, zarabiam stabilnie, nie byłam zamężna i nie mam dzieci.
Mój nowy znajomy, Anton, ma 59 lat. W profilu miał poważne zdjęcie: garnitur, siwe skronie, pewne spojrzenie. W korespondencji był uprzejmy, pisał poprawnie, bez głupich aluzji. Wszystko wyglądało poważnie.
Nowy znajomy, który ma już 59 lat, powiedział, że szuka żony nie starszej niż 30 lat: kiedy zapytałam dlaczego, jego odpowiedź rozbawiła mnie i jednocześnie zasmuciła.
Wieczorem, z ciekawości, wpisałam jego imię w wyszukiwarce i przypadkiem natknęłam się na jego profil na portalu randkowym. Otworzyłam i przeczytałam: „Szukam żony. Wiek 25–32 lata, ja mam 59.”
Zamknęłam stronę i uznałam, że to jego sprawa prywatna. Ale rano, przed spotkaniem, pomyślałam: ciekawe, co powie, jeśli zapytam wprost.
Anton przyszedł punktualnie. Wysoki, zadbany, drogi garnitur, dobre zegarki, przyjemny zapach. Usiedliśmy w kawiarni i omówiliśmy projekt. Mówił jasno, rzeczowo, bez zbędnych słów. Część zawodowa przebiegła spokojnie.
Kiedy skończyliśmy, zrelaksował się i powiedział:
— Miło pracować z tak profesjonalną kobietą. Zwykle specjaliści gadają bzdury.
Uśmiechnęłam się i podziękowałam.
Rozmowa stopniowo przeszła na temat osobisty.
— Jest Pani zamężna? — zapytał.
— Nie.
— Kariera przeszkodziła?
— Po prostu nie spotkałam swojej osoby.
Anton skinął głową i powiedział, że od dwóch lat jest sam po rozwodzie i teraz szuka związku.
— Próbujecie portali randkowych? — zapytałam.
— Tak, profil jest aktywny. Dokładnie wiem, czego potrzebuję, więc filtruję.
Postanowiłam nie owijać w bawełnę.
— Widziałam Pana profil. Jest napisane, że szuka Pan kobiety do 32 lat. To zasadnicze?
— Tak.
— Dlaczego?
Wziął łyk kawy i powiedział:
— Bo… 😲☹️
Po jego słowach zrobiło mi się nawet śmiesznie i jednocześnie smutno 😢
— Z młodymi łatwiej. Nie żyją przeszłością, nie narzekają, podchodzą do życia lżej.
Poczułam się nieswojo.
— Czyli kobiety w Pana wieku żyją tylko przeszłością?
— W większości przypadków tak. Ciągłe skargi, urazy, niezadowolenie. Ciężko z nimi.
Położyłam łyżkę w filiżance.
— A Panu jest łatwo? Ma Pan dwa rozwody, poważny biznes, ciągłe problemy. Też Pan mówi o trudnościach. I też ma Pan problemy zdrowotne.
Zmarszczył brwi.
— Nie narzekam, mówię fakty.
— A gdy kobieta mówi o swoich trudach, to już skargi?
Zaczął się irytować.
— Po prostu chcę komfortu.
— Komfort to wtedy, gdy dziewczyna się nie sprzecza i patrzy na Pana z dołu w górę?
— Przesadza Pani.
— Nie. Nie potrzebuje Pan rówieśniczki, bo rówieśniczka to równy partner.
Odrzucił kubek gwałtownie.
— Myślałem, że jest Pani rozsądna, a okazuje się, że zbyt zasadnicza.
— Nie wszyscy mężczyźni są źli. Ale gdy w wieku 59 lat szuka się 30-latek i tłumaczy to tym, że kobiety w ich wieku są „trudne”, to wiele mówi.
Wstał.
— Nie powinniśmy razem pracować. Jest Pani konfliktowa.
— Po prostu nie zgadzam się, gdy kobiety mojego wieku są odrzucane z góry.
Szybko zabrał tablet i wyszedł.
Zostałam w kawiarni i dokończyłam zimną kawę. Zapłaciłam tylko za siebie, bo nie przyjmuję nawet filiżanki kawy od mężczyzn z takim podejściem.
Wieczorem w domu długo myślałam o rozmowie. Mam 46 lat. Mam zmarszczki i siwe włosy. Dwa razy zaczynałam biznes: raz nie wyszło, drugi raz się udało.
Brałam kredyty i je spłacałam. Pochowałam ojca i podniosłam matkę po chorobie. Wiem, co znaczy pracować szesnaście godzin i się nie poddawać.
Nie żyję przeszłością. Żyję rzeczywistością, w której są problemy i zwycięstwa.
A jemu potrzebna jest dziewczyna, która jeszcze nie zmierzyła się z poważnymi trudnościami. Która nie zapyta o dwa rozwody. Która nie zauważy presji i tabletek wieczorem. Która będzie podziwiać.
Nie potrzebuje kobiety. Potrzebuje iluzji, że nadal jest młody i doskonały.
