Ponury dźwięk trąb pogrzebowych rozbrzmiewał w wąskich uliczkach, mieszając się z delikatnym szmerem deszczu padającego na zardzewiały, falisty dach.
Pośrodku dziedzińca stała pomalowana na złoto trumna, spoczywająca na dwóch drewnianych ławkach.
Żałobnicy wypełnili plac, z pochylonymi głowami, opłakując Iselę – słodką i kochającą synową, która zmarła przy porodzie.
Isela miała zaledwie 25 lat. Od czasu ślubu z rodziną Ramírezów była oddana swojej rodzinie i troszczyła się o nią jak o własną.
Jej teściowa, Doña Carmen Ramírez, zawsze z dumą mawiała: „Dom z taką synową jak Isela to dom błogosławiony”. Ale zaledwie rok po ślubie wydarzyła się tragedia.
Tej pamiętnej nocy Isela wiła się z bólu, trzymając się za spuchnięty brzuch i rozpaczliwie płacząc.
Kiedy w końcu zabrano ją do szpitala, było już za późno. Dziecko nie zapłakało po raz pierwszy. A Isela… nigdy więcej nie otworzyła oczu.
Rodzina była zdruzgotana. Carmen upadła z bólu i zaczęła krzyczeć bez opamiętania. Jej mąż, Don Rogelio, stał nieruchomo, wpatrując się w zdjęcie Iseli umieszczone na trumnie. Isela uśmiechała się promiennie, a jej oczy błyszczały życiem.
Kiedy nadszedł czas, by przenieść trumnę, ośmiu silnych młodych mężczyzn wystąpiło naprzód, by zanieść ją do karawanu. Ale coś było nie tak.
Pomimo ich sił, trumna nie chciała się ruszyć. Walczyli, jęczeli, ich mięśnie się napinały – ale trumna zdawała się być przytwierdzona do ziemi, jakby coś niewidzialnego ją trzymało. Starsza kobieta w tłumie mruknęła:
„Wciąż cierpi… Jeszcze nie jest gotowa do odejścia”.
Ksiądz odprawiający ceremonię powiedział cicho:
„Otwórzcie trumnę. Ona wciąż ma coś do powiedzenia”.
Drżącymi rękami rodzina otworzyła trumnę. Gdy podnieśli wieko, przez tłum przeszedł szmer.
Twarz Iseli, choć spokojna, wciąż nosiła ślady łez. Jej oczy były zamknięte, ale wilgotne rzęsy świadczyły o bólu… nawet po śmierci.
Carmen krzyknęła i upadła obok trumny, ściskając zimną dłoń synowej.
„Isela… moje dziecko… nie płacz już… Jeśli coś pozostało niewypowiedziane, daj mi znać… Wybacz nam, moja córko…”
Na dziedzińcu zapadła cisza. Nagle rozległ się stłumiony szloch.
Wszyscy zwrócili się ku Luisowi, mężowi Iseli. Klęczał tam z twarzą ukrytą w dłoniach, szlochając niekontrolowanie.
Carmen odwróciła się do niego zaskoczona, a jej głos drżał:
„Luis… co się stało? Słyszałeś ją?”
Luis uniósł głowę, zlany łzami i deszczem. Jego głos był ledwie słyszalny:
„To moja wina… Ja… sprawiłem, że cierpiała…”
Dziedziniec wstrzymał oddech. Deszcz padał coraz mocniej, ale nikt się nie ruszył. Luis spojrzał w zapłakaną twarz żony i wyszeptał łamiącym się głosem:
„Tej nocy… usłyszała, że jest tam inna kobieta. Nie krzyczała, nie kłóciła się. Po prostu siedziała tam, płacząc… i trzymając się za brzuch całą noc.
Przysiągłem jej, że to zakończę… że to nic nie znaczy… Ale ona już była tak zraniona. Tej nocy straciła przytomność… Zawiozłem ją do szpitala, ale… było za późno…”
„Przepraszam… Isela… Tak bardzo przepraszam…”
Tłum wybuchnął płaczem. Carmen drżała, mówiąc:
„Moje dziecko… dlaczego musiałeś tak cierpieć…?” Wybacz nam, że cię nie ochroniliśmy…»
Luis pochylił się nad trumną, mocno ściskając drewnianą krawędź, a całe jego ciało drżało:
„Isela… Wiem, że zawiodłem… Znienawidź mnie, jeśli musisz. Przeklnij mnie. Ale proszę… wybacz mi… Pozwól mi cię pochować…”
Potem trumna lekko drgnęła – delikatne drgnięcie. Ksiądz uroczyście skinął głową:
„Puściła”.
Treny niosące trumnę ponownie podeszły naprzód. Tym razem, jakby zdjęto z nich niewidzialny ciężar, bez wysiłku unieśli trumnę.
Trąby pogrzebowe zabrzmiały ponownie, ich zawodzenie przecinało deszcz, gdy ruszył kondukt żałobny.
Luis klęczał na zimnych, mokrych kamiennych płytach, a jego łzy mieszały się z ulewą. Echa żalu bez końca rozbrzmiewały w jego piersi.
Żadne przebaczenie, żadna łza nie mogły cofnąć tego, co się stało.
I do końca życia, w każdym śnie, w każdej spokojnej chwili, obraz Iseli – ze smutnymi oczami – będzie go prześladować, przypominając, że niektóre rany… nie goją się prostym „przepraszam”.
